Seninle;görmeden sevmeyi, dokunmadan hissetmeyi öğrendim ben.

Hiç göremediğim ama daima hissettiğim gözlerinden bir yudum nefes alıp sana yazıyorum yine.

Yürek mürekkebiyle yazılmış onca karalamaya inat seni yaşıyorum satırlarımda.

Sen ve ben. İki ayrı kentin sabahında aynı güneşle uyanan iki sevdalı. İmkansızlığın içinde, yokluğun acı nefesinde " sevgiyi " soluyan iki yürek...

**:

Boşver be bitanesi;suyla ateşin, geceyle güneşin birbirlerini sevmesi gibi imkansız olsa da aldırma.

Biliyor musun bitanesi;yağmuru dilenen kuru toprak gibi her sabah hiç bilmediğim nefesini soluyorum ben.

Güneşi bekleyen kuru yaprak gibi akşam kızıllığında gelecekmişsin gibi hep seni bekliyorum.

**:

Biliyorum hiçbir zaman kapımı çalmayacak ellerin ve belki de hiçbir zaman ellerini tutamayacağım ve ellerim avuç içlerinde terlemeyecek belki de hiçbir zaman...

Olsun ben yine de seni çok seviyorum... Bırak bu dünya bize hasret borcu olsun.Kavuşmasın sırtlarımız birbirlerine.

**:

Değmesin dudaklarımız dudaklarımıza. Sevgi bu değil mi ? Yokluğunda bile sevmeyi bilmek...

Ben seni yokluğunda bile sevmeye razıyım bitanesi..

Sevgiyi yücelten bu değil midir ki zaten?...Buralara yağmur yüklü bulutlar konuk olduğunda seni daha bir arıyorum yağmurun her damlasında ..

.Çünkü;saçlarımı ıslatan bir yağmur damlası kadar berrak olduğunu biliyorum bu sevgimizin

**:

Musluğu açıp avuç içlerime akan suyu delice içmek istiyorum yokluğunda. Çünkü içtiğim sensin gibi geliyor,çünkü senin su kadar temiz bir insan olduğunu biliyorum...

Kana kana içiyorum;yüreğinin deryalarındaki nefesi içer gibi içiyorum her defasında....Sanki seni içiyorum kana kana....

Senden uzakta;dokunduğum herşey de ellerinin sıcaklığını arayıp duruyorum.

**:

Oysa ellerini hiç tutmadım ki !..

Ama hissediyorum işte o sıcaklığı ve o hiç bilmediğim sıcaklığı öyle çok özlüyorum ki bitanesi..Baktığım her noktada gözlerinin derinliğindeki umudu seviyorum...

**:

Biliyorum gözlerini hiç görmedim ama görmesem de hep seni yaşıyorum ben.

Seninle yaşar gibi yaşıyorum senden uzaklarda buralarda....

Seninle;görmeden sevmeyi, dokunmadan hissetmeyi öğrendim ben.

Bir insan yürekten sevilince;dokunmadan

**:

sıcaklığını,tenini,nefesini,kokusunu,soluğunu hissedilebiliyormuş sevdiğinin.Ben seninle öğrendim bitanesi bunu...

Seninle yürekten sevmeyi öğrendim ben.

Bağırmak istiyorum, haykırmak istiyorum ama kelimeler boğazıma düğümleniyor ve

susuyorum... Susup sabrediyorum ve üstelik korkum daha da büyüyor... Aslında

ummadığım bir yerde, ummadığım bir anda patlamaktan korkuyorum... Düşünüyorum da; sayılarını hatırlamadığım kadar çok olan "keşke"lerime bir yenisini daha eklemekten

ve geri dönüşü olmayan bir yola girmekten korkuyorum aslında...

O yanmadı senin kadar
Feryat etsen neye yarar
Ya sen dur sonsuza kadar ya kabul et...
Kabul et kalbim, kabul et kalbim...
Ah kalbim ...

Diğer yandan da; hayat kısa, bağır çağır, boşalt içini diyorum kendi kendime. Sonra

da bu kısacık hayatı daha da çekilmez hale getirebileceğimi düşünüyorum. Çelişkiye

düşüp yine susuyorum. Kendi içime haykırmaya devam ediyorum kimsenin duymadığından

emin bir halde.

Gözyaşlarımı içime akıtıyorum ve biliyorum ki kimse görmüyor, göremiyor... Ve

"Sessiz Çığlığıma" ses vereceğin "o" günü bekliyorum...